4 oktober is de échte nationale feestdag van België

21 juli is de nationale feestdag in België. Die valt echter niet samen met de proclamatie van de onafhankelijkheid die plaatsvond na de gevechten met de Nederlandse troepen in oktober 1930.

De tweede Bourgondische Nederlanden

Na de nederlaag van Napoleon te Waterloo in 1815 werd op het Congres van Wenen beslist dat het toenmalige Vlaanderen bij Nederland zou gevoegd worden. Op die manier werden de Bourgondische Nederlanden, de 'Zeventien Provinciën', als het ware herenigd met dien verstande dat nu ook het vroegere Prinsbisdom Luik en het Groot Hertogdom Luxemburg er deel van uitmaakten. Koning Willem I van Nassau kreeg als opdracht er een eenheidsstaat van te maken.

Te vele verschillen

Makkelijk bleek dat niet want er bleken veel verschillen tussen het Noorden en het Zuiden. Die situeerden

zich op het vlak van de economie (Nederland was een handelsstaat, Vlaanderen meer toegespitst op landbouw en industrie), de godsdienst (het protestante Noorden en het katholieke Zuiden), de taal (de Franstalige elite kon het niet pruimen dat ze door Willem verplicht werd Nederlands te leren) en de politiek (de bijna 4 miljoen Vlamingen waren in de Staten-Generaal ondervertegenwoordigd tegenover de 2,5 miljoen Nederlanders).

Ook het verlicht despotisme van Willem zette in Vlaanderen kwaad bloed: ministers moesten bijvoorbeeld enkel aan de koning verantwoording afleggen en niet aan de Staten-Generaal (het parlement), de koning bemoeide zich te veel met het onderwijs, het grondbezit werd te hoog belast en in de ambtenarij werden Nederlanders voorgetrokken.

Een opera ontketent de revolutie

De driedaagse revolutie in Parijs tegen Karel X van Bourbon had indruk gemaakt op de Vlamingen. In Frankrijk was er trouwens een gelijkaardige alliantie tot stand gekomen tussen liberalen en katholieken. Toen er in Brussel relletjes uitbraken na een opvoering in de Muntschouwburg van 'De Stomme van Portici' van Daniel Auber op een libretto van Eugène Scribe en Germain Delavigne (hierin wordt het verhaal verteld van de opstand van Napels tegen Spanje in 1647), was het geenszins de bedoeling een revolutie te ontketenen om een onafhankelijke staat te verwezenlijken maar eerder druk te zetten zodat de koning aan de verzuchtingen van Vlaanderen zou tegemoetkomen, getuige de leuze WWWWWWWWWWWW die op muren werd geschilderd: 'Wij willen Willem weg, wil Willem wijzer worden, wij willen Willem weer'.

De gegoede burgerij die opgejut was door de aria 'Amour sacré de la patrie' schopte relletjes op het Muntplein, er werden straatkeien uitgebroken en ruiten ingegooid van huizen die tot de overheid behoorden, het gebouw van de gezagsgetrouwe krant Le Nationale werd bestormd. Sommige bronnen gewagen ook van Franse intriganten die de bevolking zouden opgeruid hebben.

De schutterij die toen voor de ordehandhaving verantwoordelijk was werd makkelijk opzij geschoven en ook het leger moest het onderspit delven tegen een opstand die was overgeslagen naar de lagere klasse die gefrustreerd was door de slechte sociaal-economische toestand waarvoor ze de koning aansprakelijk stelde. De vlag van oranje werd neergehaald en vervangen door de Franse driekleur, die symbool stond voor revolutie. Het feit dat men niet direct een alternatief voorhanden had bewees het geïmproviseerde karakter van de omwenteling. Even later werd door toedoen van Lucien Jottrand de tricolore vervangen door de Brabantse driekleur: de kleuren zwart, geel en rood waren afkomstig van het oude hertogdom Brabant en werden in 1790 gebruikt bij de Brabantse Revolutie die tot een kortstondige Belgische republiek had geleid. Ook met de keuze van 'La Brabançonne' als nationaal volkslied later werd naar Brabant verwezen.

Willem reageert

Op 23 september nam het Nederlandse leger, 10 000 man sterk, Brussel in. Er werd vijf dagen gevochten. Vooral in het Warandepark werd er verwoed slag geleverd. Om verder bloedvergieten te vermijden besliste koning Willem uiteindelijk om zijn troepen terug te trekken.
Nagezeten door het Belgisch leger verschanste het Oranjeleger zich onder generaal Chassé in de Citadel van Antwerpen. Vanuit het fort alsmede vanop kanonneerschepen werd Antwerpen genadeloos gebombardeerd. Van dan af was het voor de bevolking duidelijk: door de talloze doden die de Nederlandse koning op zijn geweten had was er geen weg meer terug. Men wilde van 'den Hollander' niet meer weten.

De onafhankelijkheid wordt uitgeroepen

Er werd een Voorlopig Bewind ingesteld dat op 4 oktober 1830 de onafhankelijkheid uitriep. Men koos voor een constitutionele monarchie met uitsluiting van het huis van Nassau. Er werd een parlement met twee kamers ingesteld dat een nieuwe grondwet zou opstellen. Toen deze op 7 februari 1831 van kracht werd, bleek deze dusdanig liberaal dat ze als voorbeeld voor andere landen zou dienen. In de grondwet werden de vrijheid van godsdienst, onderwijs en drukpers vastgelegd alsook de scheiding van kerk en staat.

De Conferentie van Londen

In het conflict tussen Nederland en Vlaanderen hadden de Europese grootmachten zich afzijdig gehouden. Op vraag van Willem I werd op 4 november 1830 de Conferentie van Londen georganiseerd. Daar werd door de Europese grootmachten de splitsing van het koninkrijk Nederland officieel bekrachtigd. België werd een onafhankelijke, maar neutrale staat. De principes van een vredesverdrag werden overeengekomen, maar het zou tot 1839 duren voor het Verdrag van de XXIV Artikelen uiteindelijk werd geratificeerd.

Eerst leidde Wilem, Prins van Oranje (de latere Koning Willem II) nog de Tiendaagse Veldtocht (2-12

augustus 1831): met een leger van 37.000 man sterk viel hij België binnen. Het slecht georganiseerde en over verschillende streken verdeelde Belgische leger was niet in staat om de opmars te stuiten. In de roman 'De heldeninspecteur' van Atte Jongstra (2009) wordt deze veldtocht van binnenuit beschreven. Toen Leuven viel werden de Nederlanders geconfronteerd met een Frans expeditieleger dat de Belgen was ter hulp gesneld. Immers, de grote mogendheden vonden het onverstandig dat Nederland België opnieuw zou annexeren. Wijselijk besliste Willem om zich terug te trekken en zich neer te leggen bij de Belgische realiteit.

Op 21 juli 1831 had Leopold van Saksen-Coburg als eerste koning van België de eed reeds afgelegd op het Koningsplein.

Is België een belastingparadijs?

België is een belastingparadijs las ik onlangs in de krant en deze uitspraak sloeg me met verstomming daar ik België meer ervaar als een staat waar mensen overmatig veel belasting moeten betalen. Hetgeen verklaart waarom er zoveel gesjoemeld en ontdoken wordt en de Belg alsmaar meer trucjes verzint om zo weinig mogelijk van zijn zuurverdiende centjes aan Vadertje Staat te moeten afgeven…

Waarom belasting betalen?
Er zijn weinig mensen die precies weten waarom je belasting moet betalen en zoveel van je loon aan de staat moeten afstaan.

Belastingen hebben te maken met solidariteit, rechtvaardigheid en een degelijke werking van de staat, zo luidt het Het algemeen belang wordt daardoor verzekerd: zo wordt de dienstverlening op verschillende domeinen georganiseerd (stadsdiensten bijvoorbeeld, uitkeringen ziekte, werkloosheid, scholen, ziekenhuizen, openbaar vervoer) en voor openbare infrastructuur gezorgd (wegen, verlichting). Dit kan enkele gefinancierd worden door solidariteit vanwege de burgers door een deel van hun inkomen af te staan voor het algemeen belang.

Belasting op arbeid

In 2009 plaatste de Wereldbank België op de 150ste plaats (op 183 landen) qua belastingdruk. Daartegenover staat wel een uitstekende sociale zekerheid en een prima gezondheidszorgsysteem bijvoorbeeld, maar daaraan denkt men niet op het ogenblik dat men gemiddeld de helft van zijn loon ziet verdwijnen in de handen van de overheid.

De belasting op arbeid, dus op hetgeen men verdient met zijn werk, is van de hoogste ter wereld. Een alleenstaande zonder kinderen met een gemiddeld inkomen betaalt bijvoorbeeld 57,3% aan inkomstenbelasting en sociale bijdragen.

Moeilijk heeft de Belgische staat het niet om deze belastingen te innen. Dankzij de medewerking van de werkgevers is de staat perfect op de hoogte van wat iedereen verdient. Het is dus een makkie om op basis van de hoogte van de arbeidskosten de belasting te bepalen.

Belasting op vermogen

Hoe komt het dan dat mensen verbaasd staan als er sprake is van het 'belastingparadijs' België?

Naast de belasting op arbeid bestaat er ook een belasting op vermogen en daar wringt het (oneerlijke) schoentje, want België belast dit soort inkomen aanzienlijk minder. Voor een belegging van 5 miljoen euro op aandelen en obligaties betaalt men bijvoorbeeld slechts 15 procent belasting. In vergelijking met andere landen is dat een peulschil: Nederland heft 26%, Duitsland 30% en Frankrijk zelfs 37%. Voelt u het verschil?

Maar daarnaast is België ook een van de weinige landen waar het bankgeheim nog geldt, hetgeen inhoudt dat de fiscus rekeningen en andere financiële documenten van een bank niet kan controleren. Het bevindt zich op die manier in het gezelschap van andere 'belastingparadijzen' als Luxemburg, Monaco, Zwitserland en andere Andorra's.

Miljoenen belastingvrij

Maar België is wel degelijk een belastingparadijs voor multinationals zoals onlangs weer werd bewezen, toen CVC Capital Partners, dat 49,9% aandelen bij De Post heeft, via België meer dan 600 miljoen euro winst opstreek zonder 1 cent belastingen te betalen. Via allerlei financiële constructies en trucs slaagde CVC erin om de monsterwinst naar Luxemburg veilig te stellen. Niettegenstaande de Bijzondere Belastinginspectie meende dat de firma belastingen ontdook en 47 miljoen euro roerende voorheffing eiste, wilde CVC die betalen en stapte het naar de rechtbank waar het werd vrijgepleit.

Met andere woorden: langs België om kunnen firma's die niets met het land te maken hebben hun miljoenenwinsten veilig stellen zonder belasting hoeven te betalen.

België, een belastingparadijs dus… Het hangt alleen af van het gezichtspunt.

Voetballer Eden Hazard onderwerp van een rapsong

Eden Hazard is een Belgische voetbalspeler die in Frankrijk aan de slag is en daar de pannen van het dak speelt. Deze Belgische hoop in bange dagen is zelfs het onderwerp van een rapsong geworden. Toch een hele prestatie voor een jongen van nauwelijks 19 jaar oud.

Carrièrebegin in Frankrijk

Eden Hazard werd door de Franse eersteklasser Lille in 2005, toen hij pas vijftien was, weggeplukt bij Tubize toen hij tijdens een jeugdtornooi de Franse talentscouts opviel. Na enkele jaren opleiding belandde hij in het eerste elftal van de club, in het seizoen 2008-2009 hoofdzakelijk als invaller, een soort van joker, want geregeld zorgde hij met zijn invalbeurten voor een scorebepalende actie. Zo maakte hij in een wedstrijd tegen Auxerre een 1-2 achterstand in de laatste minuten ongedaan. Zijn eerste doelpunt in de eerste afdeling motiveerde zijn medemaats dusdanig dat er in blessuretijd nog met 3-2 gewonnen werd. Met dat doelpunt werd hij trouwens de jongste scorende speler in de Franse competitie. Niet alleen zijn beslissende doelpunten maar ook zijn subliem spel bezorgden hem meteen een contractverlenging van drie jaar. Hij werd verkozen tot de Jonge Speler van het Jaar.

Het seizoen van de grote doorbraak

In het seizoen 2009-2010 trad hij steeds vaker als basisspeler aan en maakte zelfs zijn debuut op het Europese toneel, waar hij bijvoorbeeld een belangrijk aandeel had in de uitschakeling van Genua met een razzia over een half terrein die hij met een schitterend doelpunt besloot. Met zijn splijtende acties en doelpunten deed hij zich op internationaal vlak gelden zodat grote clubs als Arsenal, Manchester United, Barcelona en Real Madrid interesse betoonden, maar intussen had de speler bij Lille al tot 2015 bijgetekend.

International

In België behoorde hij al bij de nationale selectie bij de -17-jarigen met wie hij het Europees kampioenschap betwistte en de halve finale haalde. Bij de -19-jarigen scoorde hij verschillende doelpunten in de voorronde van het Europees kampioenschap waar België toch door Zwitserland werd voorafgegaan. Maar ook hier speelde hij zich in de aandacht van verschillende Europese topclubs.
Intussen werd hij ook al enkele keren geselecteerd voor de Belgische nationale ploeg (eerste selectie tegen Luxemburg in november 2008) waarmee hij onder de nieuwe bondscoach Georges Leekens hoge toppen hoopt te scheren.

De chouchou van de Fransen

Hazard werd de lieveling van het Franse publiek. Ex-Frans international Christophe Dugarry noemt de jonge Belg beter dan het grote Franse talent Hatem Ben Arfa. 'Hij is een van de drie beste spelers die er momenteel in de Franse competitie rondlopen' vindt Dugarry. 'Hij is een heel seizoen beslissend voor Rijsel en dat op zijn leeftijd!'
Dit jaar maakt Hazard kans om tot Profvoetballer van het jaar te worden uitgeroepen.

Rapnummer

De enorme populariteit van het rugnummer 26 in Noord-Frankrijk leidde nu tot een rapnummer van Busta. In het nummer wordt de lof gezongen van de talentrijke Belgische speler met betitelingen als 'de parel van België', 'de gouden Hazard', 'de super held', 'de vijfsterrenvoetballer', 'de baas', 'het doeltreffendste wapen van de eerste afdeling' en uitspraken als 'Messi heeft alle moeite van de wereld om Hazard het hoofd te bieden', 'klein maar sterk als zijn trap de bal vervormt', 'Eden Hazard laat niets heel van zijn tegenstander', 'op een dag zal hij de legende ingaan als Robinho'.

Zijn schitterende spelstijl, zijn perfecte traptechniek en zijn leiderschap doen de rapzanger trillen van enthousiasme.

Nu maar hopen dat de jonge speler niet naast zijn schoenen gaat lopen en het doorzettingsvermogen heeft om wérkelijk een grote speler te worden, want lof oogsten is fijn maar de hoge verwachtingen inlossen een ander paar mouwen.

Voor alle duidelijkheid: Eden Hazard heeft nog drie broers: zijn 16-jarige broer Thorgan wordt opgeleid door Lilles aartsrivaal Lens en zijn jongere broers Ethan (14) en Kylian (6) doorlopen de jeugdreeksen van Edens oorspronkelijke club Tubize.